21/6/2008 - KEŞKE......................

5/6/2008 - beklenen yagmur

Seneler seneler önce kaf daginin ardinda küçücük bir ülke varmis.Bu minicik ülkenin gururlu ama kibirli olmayan bilgin bir krali varmis.Hep beraber alacakaranlik kusagindaki minik ülkelerinde mutluluk içinde yasayip giderlermis.

Birgün kralin kahinleri gaiplerden bir haber getirmisler:
- Kral hazretleri yarin ögleden sonra bir yagmur yagacak,sakin bu yagmurda islanmayin !..Çünkü;bu yagmurda islananlar delirecek....çildiracak..demisler.Kral tesekkürler ve hediyelerle ugurlamis kahinleri.Bir anlamda verememis bu ise dogrusu..?

Ertesi gün kapkara bir bulut çöreklenmis,daglarinda nilüfer çicekleri açan bu güzel ülkenin üzerine..BEKLENEN yagmur yagmaya baslamis fütursuzca hiç bir seyden habersiz insanlarin üstüne....Ve kehanet gerçeklesmis,insanlar birer birer delirmeye baslamis..garip tuhaf hareketler yaparak kralin etrafinda dolasip duruyorlarmis kral olduguna bile aldirmadan..Ülke disaridan bakildiginda büyük bir timarhaneyi andiriyormus adeta..

Ilk zamanlar kral halinden memnunmus,bu kadar anormal insanin içinde akilli kalmak gizliden gizliye zevk bile veriyormus aslinda..Fakat günler geçtikçe hayat çekilmez bir hal almaya baslamis,etrafinda konusacagi,dertlesecegi,kendisini anlayan bir kisi bile bulamamak derinden yaraliyormus krali,kisa süre içinde sararmis solmus,izdirabindan yataklara düsmüs......Ve aci da olsa kararini vermis,kahinleri yeniden çagirmis saraya,bitkin bir halde dudaklari titreye titreye bu yagmur demis...bu yagmur ...bir daha ne zaman yagacak..BENDE ISLANACAGIM....

Kral pes etmis ama siz pes etmeyin,çünkü;akilli olan,normal olan sizsiniz,etrafinizdaki insanlarin anormal olmasi ve çogunlukta olmasi,sizin gibi düsünüp hissetmemesi ümitsizlige sürüklemesin,direnin..savasin..kendi dogrularinizi yasayin,baskalarinin dogrularini degil...

alıntı....

2/6/2008 - içimdeki çocuğa mektup...

Gece, en karanlık anlarını yaşarken,
Saatin hiç bir anlam ifade etmediği, burnumu sızlatan yalnızlık kokularının etrafı sardığı, anlamca en anlamsız bir an.
Ciğerime, dumanını rüzgara katan bir solukla anlattım ne varsa kıyı köşede.
Yani, yine yüreğimi açtım, içimde eski bir kitap gibi bir köşede unutulmuş o masum çocuğa.
O sessiz, suspus duran çocuğa.
"Konuş benimle çocuk" dedim. "içimdeki zehrimi akıtıyorum sana. Konuş benimle".
"Dur! Ağlama". diyorum.
Sen. İçimde gözleri mahmur, nefesi uyku kokan çocuk. Küstün mü yoksa bana?
Sen, yüreğimin soğuk kaldırımlarında oturan,
Sıkıldıkça gözyaşlarıma tutunup dışarı bakan,
Arada bir sıcak bir tebessüm olup kendini hatırlatan,
En temiz çocuk değil miydin?
Hep beni dinleyen, benimse hiç dinlemediğim nazlı çocuk...
Ne zaman hıçkırsam, duyardın sesimi.
Neden bilmem ama, bir kez olsun duymadım senin hıçkırık sesini.
İçimi yakmadı sıcak gözyaşların.
Senin de bana muhtaç olabileceğini hiç akıl etmedim.
Üzdüm mü seni çocuk?
İncittim mi istemeden?
Unuttum seni aklımın en ücra köşesinde. Suçluyum...
Öldürdüm seni de, hakkım olmasa bile.
Kendi ölümlerimin azrailine teslim ettim hiç acımadan.
Özür diliyorum senden şimdi nazlı çocuk.
Konuş benimle. Hadi çocuğum. Hadi çocukluğum konuş benimle.
Konuş yine eskisi gibi.
Tıpkı senin çağlındaki benimle konuştuğun gibi...
Gecelerimin uykusuzluğunda yalnız başına gezinen çocuk...
Arkadaşım ol tekrar.
Geç de olsa anladım benim için "ben" anlamına geldiğini.
Hadi tıkama kulaklarını.
Duy sesimi!
Bak yüzüme ne olur.
Uyan, aç gözlerini!
Özledim seni.
Yine oyna benimle.
Güldür yüzümü yeniden ve al beni bunalmış rüyalarımdan, götür çocuk dünyana...
Bak, başucunda gözlerini açmanı bekliyorum.
Kapında çocukluğumu arıyorum.
Aç kapını, al beni de içeri.
Unutmalıyım yaşamın en acı gerçekliğini seninle...
Affet beni. Affet ne olur.
Uyan.
Bekliyorum...

1/5/2008 - Beyaz Gardenya

12 yaşımdan bu yana, her yıl doğum günümde bana, kimin gönderdiği belli olmayan beyaz bir gardenya gelirdi. Üzerinde ne bir not, ne de bir kart olurdu. Çaresiz bir şekilde çiçekçiyi aradığımda ise ödemenin peşin yapıldığını söylerlerdi.

   Bir süre sonra, çiçeği gönderenin kimliğini öğrenme çabalarımdan vazgeçtim. Yumuşacık, pembe kâğıtlara sarılmış sihirli bir görünüm sergileyen beyaz çiçeğin baş döndüren kokusunun ve güzelliğinin tadını çıkarmaya başladım.

   Fakat, hiçbir zaman da gönderenin kim olduğu üzerine hayaller kurmaktan vazgeçmedim.

   En mutlu anlarım, kimliğini saklayan bu çok utangaç, ama tuhaf, aynı zamanda heyecan verici ve harika insanın kim olduğunu düşünerek geçti.

   Ergenlik dönemimde, çiçeği gönderenin beni çok seven ya da benim tanımadığım, ama bana hayran bir erkek olduğunu düşünmek çok zevkliydi.Annem genellikle benim bu hayallerime katkıda bulunurdu.

   Bana sık sık, bu kişinin iyilik yaptığım ve teşekkürünü bu biçimde dile getirecek biri olup olmadığını sorardı. O zaman, bisikletime binerken, küçük çocuklarıyla alışverişten eli kolu dolu olarak evine gelen komşumuzu anımsardım. Çünkü, her zaman o komşumuzun aldıklarını arabasından eve taşımasına yardım eder ya da çocukların yola fırlamalarını engellerdim.

   Çiçekleri gönderen, belki de caddenin karşısındaki evde oturan yaşlı adamdı. Kışın buz tutan merdivenlerden inerken düşmemesi için, posta kutusundaki mektuplarını ben alır götürürdüm evine.

   Annem, gardenya konusunda hep hayal gücümü kullanmama yardım etmiştir. Çocuklarının hep yaratıcı olmalarını isterdi. Ayrıca, sadece kendisinin değil, tüm dünyanın bizi sevdiğini hissetmemizi isterdi.

   17 yaşıma geldiğimde, bir erkek kalbimi kırdı. Beni telefonla son kez aradığı gece, uyuyana kadar ağladım. Ertesi sabah uyandığımda, aynamın üzerine rujla yazılmış bir not buldum:

   - "Yarı-Tanrılar çekip gittiklerinde, gerçek Tanrılar ortaya çıkarlar. Unutma!" Emerson'un bu sözleri hakkında uzun uzun düşündüm ve çektiğim acılar yok olana kadar da annemin yazdıklarını aynamdan silmedim. Cam siliciyi elime aldığımda annem gerçekten iyileştiğimi biliyordu artık.

   Fakat, elbette annemin iyileştiremeyeceği yaralar da aldım. Liseden mezun olmadan bir hafta önce babam bir kalp krizi geçirip öldü. Duyduğum üzüntü bir anda terkedilmişliğe, korkuya, güvensizliğe ve öfkeye dönüşmüştü.

   Babam, yaşamımın en önemli olaylarının birinde beni terketmişti. Yaklaşmakta olan mezuniyet törenim, sahnelediğimiz oyun ve balo artık hiç ilgimi çekmiyordu. Oysa, bütün bunlar için uzun bir zaman çalışmıştım ve mezuniyet günümü dört gözle bekliyordum.

   Üniversiteye gitmeyi çok istememe karşın, kendimi daha güvende hissettiğim için evden ayrılmamayı bile düşünmeye başlamıştım.

   Yaşadığı büyük acı bile annemin duygularımı anlamasını engellememişti. Babam ölmeden bir gün önce, baloda giyeceğim elbiseyi satın almak için alışverişe gitmiştik ve çok güzel bir elbise beğenmiştik. Kırmızı, beyaz ve mavi puanlı, çok güzel bir elbiseydi. Elbiseyi giydiğim zaman kendimi Scarlet O'Hara'ya benzetmiştim. Fakat, elbisenin bedeni büyüktü ve ertesi gün babam ölünce, elbise tamamen aklımdan çıkmıştı.

   Oysa annem unutmamıştı elbiseyi. Balodan bir gün önce, bir de baktım ki elbise oturma odamızdaki kanepenin üzerinde beni bekliyor - hem de benim bedenimde. Benim için o elbisenin hiçbir önemi kalmamıştı, ama annem için çok önemliydi.

   Çocuklarının kendilerini nasıl hissettikleri her zaman onun için çok önemli olmuştu. Bize, çirkinliklerde bile bir güzellik bulmayı öğretmişti.

   Annem çocuklarının kendilerini gardenya gibi görmelerini istemişti - güzel, güçlü, mükemmel ve sihirli ve belki de biraz gizemli bir koku ile birlikte.

   Annem, ben 22 yaşıma geldiğimde öldü ve ben annemin ölümünden 10 gün sonra evlendim. Gardenyalar o yıldan sonra gelmez oldu.

alıntı...

21/4/2008 - bazen...

Bazen yorar insanı küçük seyler; büyük sırlar vardır küçük seylerin
içinde.
Açıldıkça açılır, boyuna posuna bakmadan...

Bazen dinlendirir insanı uzaklar; uzakliğa bir yakınlığı vardır
gözlerin.
Gözlerin olduğu kadar gönlün de...

Bazen durur tüm adımlar; adamların tembelliğinden değil, yolların
düsündürücülüğünden.
Öyle çetrefillidir ki, susar ayaklar da kimi zaman...

Bazen sorar gözler, diller kabul etse bile.
Maharet gözleri bile ikna etmektir, güzel söz söylemek değil.

Bazen durur dünya, inecekler iner, sonra yoluna devam eder.
Ne var ki, herkes için o durus anı farklıdır.
Kimisi içinse hiç dönmez dünya, ki o da apayrı mesele.

Bazen herseyi bir mimik anlatır, bazen gözyası, bazen bir kelime.
Ne kadar da ağır gelir söylemek bazen bir kelime bile.

Bazen bir anı, bir ömür kokar.
Bazen bir daha yasayamayacağını hisseder insan içinde bulundugu ânı.

Bazen sair olur insan, mısra kuramaz.
Bazen mısra kurar insan, sair değildir.
Bazen hiçbiridir, ne diyecegini bilemeyen sıradan biridir iste...

Bazen yasadıgını daha çok hisseder insan, öleceğini unutur büsbütün.
Bazen yasadığını tamamen unutur, hatta bazen her ikisini de.

Bir anı bir anına uymaz derler ya insan için, ya bütün anları
birbirinin aynı olsaydı.

Bazen korkutmaz mı bu ihtimal insanı?
Bazen korkar insan gölgesinden.
Gölgesinin şahsında kendisinden.
Zira kendi vücudu geçmistir günesin önüne. Kendi eseridir gölgesi.

Bazen susar insan, dudaklari çatlar susuzluktan.
Bazen susar insan, söylenecek çok söz varken bile.
Bazen dolar insan, kimse anlamaz.
Bazen herkes anlar, kendisi kendisini anlamaz.

Yalnızdır bazen insan, öyle yalnız bakar ki dünyaya.
Bazense hiç yalnız değildir, nasıl baktığını bilirse.

Bazen büyük görür insan kendini, ne acizliktir! Bazen aciz görür, ne büyük bir görüs!
Bazen, 'bazen' değil, 'her zaman' demek gerek.
Ama bilmek gerek, ne zaman?

Her 'bazen'in bir zamanı vardır..